Przewlekła Obturacyjna Choroba Płuc nieodwracalnie niszczy dolne drogi oddechowe. Warto jednak zaznaczyć, że wcześnie rozpoznana może być leczona w celu zapewnienia pacjentowi relatywnego komfortu życia, zachowania aktywności fizycznej oraz zawodowej. Głównym problemem pozostaje to, że pacjenci zbyt późno zgłaszają się do lekarza co powoduję , że w wielu przypadkach późno są poddawani diagnostyce POChP; ma to związek przede wszystkim z długim, często wieloletnim lekceważeniem objawów choroby. Jakie metody diagnostyczne stosuje się we współczesnej medycynie? Po szczegóły zapraszamy do naszego artykułu.

Spirometria – najważniejszy element diagnostyki POChP

Podstawą w rozpoznaniu Przewlekłej Obturacyjnej Choroby Płuc jest spirometria. To badanie polegające na wykonywaniu przez pacjenta wdechów i wydechów przy pomocy specjalnego ustnika podłączonego do aparatu spirometrycznego. Pacjent musi postępować zgodnie z poleceniami personelu medycznego, co może być dość męczące. Jest to jednak konieczne, aby uzyskać miarodajny wynik badania.

Zapamiętaj

Badanie spirometryczne jest całkowicie bezbolesne

W jakim celu przeprowadza się badanie spirometryczne?

Pozwala ono ocenić natężoną pojemność życiową płuc, czyli określić wskaźnik FVC. Dodatkowo w badaniu określany jest wskaźnik FEV1, który wyraża objętość powietrza wydmuchanego w pierwszej sekundzie nasilonego wydechu.

Wyniki tego badania w kierunku diagnostyki POChP trafiają następnie do lekarza pulmonologa, który na ich podstawie jest w stanie ocenić, czy u pacjenta istnieje nieodwracalna obturacja oskrzeli (zwężenie oskrzeli). Jest to stan nieodwracalny, kwalifikujący pacjenta do podjęcia właściwego leczenia. W przypadku niejednoznacznego wyniku pacjent jest kierowany na dalszą diagnostykę POChP, która obejmuje szereg innych badań pozwalających wykryć chorobę również na wczesnym etapie rozwoju.

Kto powinien się poddać badaniu spirometrycznemu?

Badanie to jest skierowane przede wszystkim do osób znajdujących się w grupie ryzyka Przewlekłej Obturacyjnej Choroby Płuc. Tworzą ją:

  • Obecni i byli palacze po 40. roku życia,
  • Osoby narażone na kontakt z silnie zanieczyszczonym powietrzem, na przykład mieszkańcy gmin w południowej Polsce , w których regularnie dochodzi do znacznego przekroczenia norm zawartości m.in. pyłów zawieszonych,
  • Osoby pracujące w warunkach wysokiego zapylenia oraz narażone na wdychanie chemicznych oparów, np. metalurdzy, hutnicy, pracownicy branży chemicznej, budowlańcy, ale i kosmetyczki.

Wszystkie te osoby po ukończeniu 40 lat powinny zgłaszać się na badanie spirometryczne raz do roku, w ramach profilaktyki Przewlekłej Obturacyjnej Choroby Płuc.

Te badania także wykorzystuje się w diagnostyce POChP

Choć spirometria jest skutecznym badaniem diagnostycznym, to nie zawsze uzyskane wyniki dają pewność co do tego, czy u pacjenta rzeczywiście rozwinęła się Przewlekła Obturacyjna Choroba Płuc. Stąd w ramach diagnostyki POChP wykonuje się także szereg innych badań. Omawiamy je poniżej.

Badanie czynnościowe układu oddechowego

Zwane także pletyzmografią, mające na celu określenie całkowitej pojemności płuc pacjenta wraz z objętością zalegającą. W ramach badania sprawdza się również wskaźnik FRC pozwalający ocenić czynnościową pojemność zalegającą.

RTG klatki piersiowej

Na podstawie zdjęcia rentgenowskiego można określić wymiary klatki piersiowej, lekarz dostrzeże też cechy rozdęcia miąższu płuc oraz stwierdzi obecność pęcherzy rozedmowych – charakterystycznej dla POChP patologii układu oddechowego.

Echo serca

W jego przebiegu ocenia się wymiary serca oraz stwierdza pośrednie cechy nadciśnienia płucnego, co jest bardzo przydatne w diagnostyce POChP.  Zaburzenia kardiologiczne często towarzyszą Przewlekłej Obturacyjnej Chorobie Płuc.

EKG

Jest ono przydatne w przypadku zaawansowanego stadium POChP. Wówczas badanie EKG może wykazać przerost prawej komory serca.

Badanie gazometryczne krwi z pulsoksymetrią

Gazometria ma na celu oszacowanie wymiany gazowej i równowagi kwasowo-zasadowej w organizmie, natomiast pulsoksymetria daje informację na temat procentowego nasycenia tlenem krwi tętniczej.

Ergospirometria

Jest to standardowe badanie wysiłkowe przeprowadzane w ramach diagnostyki POChP, jak i już po rozpoznaniu choroby, w celu oceny skuteczności podjętej terapii. Badanie składa się z próby wysiłkowej wraz z pomiarem gazów w powietrzu oddechowym oraz chodu trwającego 6 minut. Jeśli pacjent ma POChP, wówczas może zostać u niego zaobserwowana typowa dla tej choroby obniżona tolerancja wysiłkowa.

Więcej o diagnostyce POChP, rokowaniach oraz metodach terapii można przeczytać na stronie internetowej https://oddychajmy.pl, która jest źródłem rzetelnej wiedzy o Przewlekłej Obturacyjnej Chorobie Płuc.